WPROWADZENIE W ŚWIAT GROZY

Przed pięćdziesięciu i więcej laty wprowadzali dzieci w świat grozy i okrucieństwa autorzy podań i legend; w średniowieczu czynili to śpiewający moralitety trubadurzy. Baśnie i sagi przybliżały dzieciom za pomocą symbolicznych obrazów i scen takie pojęcia, które ściśle łączyły się z dynamiką ich rozwoju psychicznego [91, 184, 185, 186, 280]. W okrutnym motywie bajkowym może kryć się głęboki proces ewolucyjny. Z baśni i legend przemawia bowiem mądrość ludowa całych stuleci. Zawierają one w sobie całą gamę obrazów i symboli zgromadzonych w nieświadomości zbiorowej (C. G. Jung). Przema­wiają za ich pośrednictwem nie tylko do myśli, ale także do uczuć, do całej sfery odczuwania dzieci. Przeznaczeniem człowieka jest nie tylko poznać i opanować środowisko. Ma on także poważne zadania, które polegają na ukształtowaniu własnego duchowego wnętrza i na „upo­raniu” się z nim. Dziecko musi się nauczyć radzić sobie z ukrytymi popędami. Baśnie ofiarują mu w obrazowej, symbolicznej formie możliwości duchowego przeżycia przemian typowych dla procesu dojrzewania. Począwszy od okresu dzieciństwa człowiek ma głęboką potrzebę zetknięcia się z okrucieństwem i grozą świata.